Blog

 
Wat de magische powervrouwen reis naar Lapland voor je kan doen.

Een groep vrouwen met rode rugzakken komt een voor een de helling in Padjelanta afgelopen.  

Modderige laarzen, opgedroogd zweet onder de oksels, stinkende sokken in de rugzak, stralende ogen. Stap voor stap dalen ze achter elkaar in stilte de helling af. De wandelstokken zorgvuldig plaatsend om hun evenwicht te bewaren. In de verte wacht de helikopter die hen terug naar de bewoonde wereld zal brengen. 

Sommige deden mee aan de trail om hun fysieke krachten te meten met de woeste natuur van Lapland. Enkelen verlangden naar de innerlijke kracht om een nieuwe weg in te slaan na jaren op een kruispunt te hebben staan twijfelen. Nog anderen hoopten in stilte hun connectie met de spirituele dimensie van het leven te versterken. Een dimensie waarvan ze diep van binnen al lang voelden dat deze bestond maar nog niet hardop over durfden praten. En sommigen hadden al een strijd met zichzelf achter de rug voor de reis wilden eenvoudig verder kracht opbouwen, ondertussen genietend van zichzelf en de groep. 

Allen hebben ze gekregen waar ze naar verlangden. En meer. 

Zoveel verschillende behoeften, sommige leken haaks op elkaar te staan maar onder de tegenstelling was iets wat de hele groep bond. Allemaal wilden ze zich thuis voelen bij zichzelf, trouw blijven aan wat leeft in hun hart en hun persoonlijk leiderschap versterken.  Want hoe goed je leven ook op orde is. Er zijn telkens verfijndere vormen van liefde, vrijheid, verbinding en innerlijke rust te ervaren en exploreren. “It’s a never ending story” zoals Chris Dillen zo mooi zei. 

Iedere draagster van de rugzakken heeft de afgelopen week haar eigen gevecht geleverd. We hebben gelachen, gehuild, zijn boos geweest op onszelf en soms op elkaar. We hebben elkaar getroost en kwetsuren geheeld. Voedsel en medicijnen gedeeld. We zijn tot inzichten en wijsheid gekomen en hebben de energie gekregen om verdere stappen te zetten. We hebben ongelooflijk veel plezier gemaakt en elke minuut van de reis genoten van de indrukwekkende schoonheid van het land van de Sami. 

Een groep vreemden met op het eerste zicht soms compleet tegengestelde verlangens en karaktertrekken zijn zusters geworden. We hebben dingen met elkaar gedeeld die je met sommige dierbaren die je al jaren kent, niet bespreekt. 

Omdat er tijd en ruimte voor was.  

Omdat er met aandacht geluisterd werd. 

Omdat er geen oordeel was. Enkel her- en erkenning. 

Het deed deugd en het gaf kracht. Veerle Van Mechgelen vertelde dat ieder lid van de groep voor haar een kwaliteit representeerde die haar inspireerde en kracht gaf.  Terwijl ze dat deelde, zagen we onszelf weerspiegeld in de glazen van haar zonnebril. Iedere deelneemster bleek een onmisbaar deel van de puzzel. Zodat we allen konden vinden wat we nodig hadden. 

We daalden in stilte het pad af. De week overpeinzend, nog een laatste keer genietend van de weidsheid en de stilte. En toen zette Anke Geudens onze sprankelende troubadour met de stem van een engel een lied van Shania Twain in: 

Looks like we’ve made it. Look how far we’ve come my baby. We mighta took the long way. We knew we’d get there someday. They said ‘I’ll bet they never make it. But just look at us holding on. We’re still together still going strong

Dankjewel lieve medereizigsters. Het was een cadeau en een eer om deze week met jullie mee te lopen. Het was een magische en helende reis. www.inthewild.coach @Liesbet van Dessel @Ben Sansen

IMG_1528.jpeg
IMG_1762.jpeg
Anja Moortgat
Vier dingen die ik leerde nog voor de leiderschapsreis naar Lapland

Halverwege maart 2018 kreeg ik een telefoontje van Ben Sansen van intothewild.coach. Of ik als coach een groep vrouwen op een leadershipjourney in Lapland wilde begeleiden? “Nou euhh Ben, ik heb nog nooit met een rugzak gewandeld. Is dat fysiek niet zwaar?” “Wel nee”, antwoordde Ben enthousiast. “Voor de reis ga je een paar keer met een rugzak oefenen op de heide en dan komt alles goed.” Ik doe niets liever dan powervrouwen trainen en coachen, dus zei ik snel: “Ja leuk! I’m in!” Zes dagen lang, 15 kilometer per dag met een rugzak van 15 kilo leek me toen nog een geweldig idee. 

 Niet veel later kwam de realiteit toch om de hoek kijken. Ik was namelijk al tevreden wanneer het me lukte om 10.000 stappen te zetten. Ik sportte nooit, maar het leek me wel enorm kicken om deze uitdaging aan te kunnen gaan. En dus riep ik de hulp in van een personal sportcoach. Deze stelde een plan op waarmee ik goed voorbereid de trail zou kunnen gaan lopen. Ik zou eerst een jaar lang mijn basisconditie opbouwen en het laatste half jaar voor de trail zou ik gaan oefenen met een rugzak en mijn conditie verder gaan stretchen. Het opbouwen van mijn conditie bestond uit een uur crossfit en drie keer per week een half uurtje op de crosstrainer. Dit aangevuld met nog wat wandelen. Het klonk behapbaar! 

Maar al bij de eerste crossfittraining kwam mijn haat jegens sporten naar boven. Elke zaterdagochtend was ik in gevecht met mezelf: telkens wanneer mijn hartslag omhoog ging, bereikte ook mijn frustratie nieuwe hoogten. En met elke zweetdruppel voelde ik ook boosheid opborrelen in mijn lichaam. Waarom deed ik dit? Waarom betaalde ik die man om mij zo te kwellen? Al die sportieve mensen die steeds zeiden dat sport verslavend is, nou, niet voor mij! Chocola, suiker, alcohol, shoppen, ik kan me voorstellen dat je daar verslaafd aan raakt. Maar sporten verslavend? No way! En als het gevecht op zaterdagochtend nog niet voldoende was, dan was daar, tot overmaat van ramp, ook nog altijd die zeurende spierpijn die zich drie dagen lang bij de minste beweging manifesteerde. 

Na een paar maanden heb ik het echt even overwogen: zal ik het gewoon opgeven? Ik kan gewoon stoppen met dit circus. Dan heb ik de zaterdag opnieuw vrij om te mediteren of een boek te lezen op de bank. Ik fantaseerde zelfs dat ik me zou laten bijten door een hond, dan zou ik niet eens in staat zijn om mee te gaan. Maar een stemmetje in mij schudde me wakker. “Zo ben jij niet. Jij geeft niet op!” En dat was waar. Ik besloot door te zetten en er helemaal voor te gaan, met chagrijn en al. 

Uiteindelijk heb ik een klik weten te maken. Hoe boos ik ook was de eerste maanden, ik ben nu dankbaar dat ik heb doorgezet. In september word ik 45 en ik voel me fitter dan ooit. Ik ben sterk, energiek, strak en barst van de energie. Dit gevoel wil ik behouden, ook na de trail in Lapland. Gisteren heb ik mijn laatste oefenwandeling gemaakt. Ik liep 21,5 km met een volle rugzak en deed het met twee vingers in de neus. Dat had ik vorig jaar niet gekund. 

Maar meer nog dan fysieke kracht, heb ik aan mentale en emotionele kracht gewonnen. Iets heeft ervoor gezorgd dat ik een klik heb gemaakt. En dat ik toch elke keer weer op die crosstrainer ging staan. Ik deel graag wat dat ‘iets’ voor mij was. 

1.    Mijn commitment aan de organisatoren Ben en Liesbet en aan alle deelnemende powervrouwen.

Toen ik ‘ja’ zei tegen de uitdaging, maakte ik een belofte aan een groep mensen. En dat weegt voor mij zwaar. Zwaarder dan een belofte aan alleen mezelf. Die mensen rekenen op mij en ik verdom het om hen teleur te stellen. Dat besef deed me denken aan een jonge powervrouw die ik coach en begeleid. In haar rol als HR manager moest een moeilijk gesprek aangaan met haar CEO over iets wat mis was gelopen in het bedrijf. Na enkele keren sputteren slaagde ze erin om het moeilijke gesprek te voeren en ze werd gehoord. Ik vroeg haar wat haar had geholpen. Ze legde me uit dat ze het gesprek niet was aangegaan voor zichzelf, maar voor de mensen van de afdeling. Het was onrechtvaardig en zij moest er gewoon werk van maken. Ook voor haar ging het dus niet langer alleen om haarzelf!  

 

2.     Inspirerende voorbeelden van anderen die op mij lijken

Ook Liesbet, de vrouw van Ben en mede-organisator en coach was een inspiratie voor me. Zij was er vorig jaar ook in geslaagd om de trail te doen. Dat motiveerde me en gaf me moed. Ik kan me namelijk met Liesbet identificeren. Succesverhalen van vrouwen die een marathon hebben gelopen inspireren me niet. Ik vind dat erg bewonderenswaardig, begrijp me niet verkeerd, maar het staat zo ver van me af dat ik er niet door getriggerd word. 

Maar Liesbets verhaal raakte me wel. Ze is geen ‘iron lady’ die uren in de gym doorbrengt. Ze is gezond en slank maar zal haar dessertje niet laten als ze daar zin in heeft. Ze sport maar niet fanatiek. Ze is net als ik krachtig, gevoelig en kwetsbaar. Als Liesbet het kan, moet het voor mij ook mogelijk zijn, want we lijken op elkaar, ook al zijn we andere vrouwen. 

 

3.     Een praktisch, haalbaar plan en onmiddellijke beloning

De definitieve klik kwam drie maanden voor de effectieve reis. Ik was inmiddels al een heel eind gevorderd met de ontwikkeling van het coachingsprogramma voor de powervrouwen van de trail. En ook mijn eigen fysieke training liep gestaag. Op dat moment kwamen de filmpjes van Ben in mijn mailbox. In die filmpjes legden drie sportcoaches uit hoe je je in acht weken kunt voorbereiden op zo’n reis. Daarbij gaven ze een aantal praktische, haalbare oefeningen. Ineens leek het zo eenvoudig. Elke dag voor ik naar een opdracht vertrok deed ik mijn squads en lunches in tien minuten. ‘s Avonds tien minuten buikspieren. Ik voelde me geweldig. Ik, die eerst na drie minuten op de crosstrainer al chagrijnig werd, sportte nu elke dag met plezier. 

 

4.    De echte oorzaak van weerstand onderzoeken en dieperliggende angsten transformeren

De uitdaging nu is om deze sportieve levensstijl ook na Lapland vol te houden. Ik heb een dagelijkse routine ontwikkeld die ik met de trail in het vooruitzicht makkelijk kan volhouden. Maar ook daarna wil ik het effect niet kwijt. 

Voor zo’n transformatie was het voor mij nodig om te analyseren waar mijn weerstand vandaan kwam. Tijdens het oefenwandelen had ik veel tijd om na te denken en te gaan voelen. Ik kwam erachter dat ik diep van binnen bang was dat ik door de vermoeidheid en de inspanning niet de coach zou kunnen zijn die ik normaal gesproken ben. 

Het antwoord vond ik in mezelf. In de trainingen die ik geef aan powervrouwen werk ik rond hoe je kracht ontwikkelt door liefdevol naar jezelf te zijn en te kijken met compassie en zonder harde oordelen. Die capaciteit is onderscheidend voor een powervrouw. En dat is precies wat ook bij mezelf zorgde voor de omschakeling. Ik heb de doorbraak gemaakt door met dat bange deel in mezelf in dialoog te gaan. En dat ga ik in Lapland niet anders doen! 

 

Natuurlijk, er zullen een paar momenten zijn die fysiek best intens zijn. Die hebben we namelijk bewust in het programma opgenomen. Wanneer je op je fysieke limieten botst, breekt je pantser. En kom je bij je kwetsbaarheid, zoals Joseph Campbel zegt: “Daar waar je struikelt, ligt je grootste kracht.” 

Lapland here I come! 

Ben jij ook op zoek naar praktische handvatten om een vergelijkbare transformatie door te maken? Kun jij wel een dosis innerlijke rust en balans gebruiken? Misschien is ons programma ‘Van stresskip naar spinnende poes’ dan iets voor jou. Je leest er meer over op powervrouwen.be

Wil je als powervrouw op je sneakers door het glazen plafond, neem dan contact op Curious voor een van onze leiderschapsprogramma’s. curious.biz

Wil je volgend jaar ook naar Lapland voor een transformerende reis? www.intothewild.coach

IMG_1335.jpg
Anja Moortgat
Wat coaches kunnen leren van bijen en bloemen

“Bijen maken bloemen mooier”.  Dat was de titel van een artikel van Lotte Steens in de Standaard. Het artikel geeft een inkijk in een experiment met twee velden planten. De bestuiving van een veld werd overgelaten aan bijen. Een ander veld werd bestoven met zweefvliegtuigen. Wat bleek?

Na een aantal generaties begonnen de planten van elkaar te verschillen. De bloemen die door bijen bestoven werden, werden groter, mooier en geuriger. Generatie na generatie versterkten de planten de eigenschappen die bijen appreciëren. Daartegenover staken de planten die bestoven werden door de zweefvliegtuigen schraal af. Die waren niet alleen kleiner, sommige bloemstructuren degenereerden. Door de genetische verarming bleken ze veel vatbaarder voor ziekten.

Wat is de relatie met coaching?

Technologie kan nooit oprechte aandacht vervangen. Niet alleen planten maar ook mensen verpieteren zonder belangstelling en een waarderende blik. Mensen bloeien op als ze oprechte aandacht krijgen. Wat doet het als een leidinggevende zegt: ik heb een uitdagende taak voor jou. Het is buiten je comfortzone en het zal niet gemakkelijk zijn maar ik vertrouw erop dat je dit kan. Ik geloof in jou en ik hoop dat jij dit op jou wil nemen.

Wat is het effect?  Je wil het waarmaken. Je wil het vertrouwen waard zijn. Mensen vertrouwen maakt hen betrouwbaar. In tijden van vluchtige communcatie, een overvloed aan online trainingen en managementtools, is er meer dan ooit nood aan mensen die de vaardigheid van de oprechte dialoog beheersen. Dat vraagt aandacht kunnen vrijmaken, de ander laten uitspreken, niet meteen met je eigen oplossing er door heen fietsen. Het vermogen om in de diepte te kunnen luisteren. Maar ook het lef hebben om de ander te onderbreken in zijn denkproces en hem op een ander spoor te zetten. Een goede coach is een liefdevolle pitbull. Die je als het ware in je nekvel pakt en je blik opent voor nieuwe perspectieven. Want mensen komen niet naar een coach om gelijk te krijgen. Ze willen gehoord en vervolgens uitgedaagd worden. 

In onze opleidingen besteden we veel aandacht aan het vermogen om echt contact te maken en op een dieper niveau naar iemand te luisteren. Met belangstelling vragen stellen opent de ander zijn blik. Het is verbazingwekkend wat mensen bereid zijn om te delen als ze maar voelen dat er oprecht geluisterd wordt. Er ontstaat verbondenheid in de groep. Waardoor je later ook verder met elkaar komt als het spannend wordt en moeilijke zaken moeten besproken worden.

Wil je graag meer connectie maken? Als leidinggevende vergroot dit je impact en versterkt het de veerkracht in je team. Weet jij wat jouw medewerkers écht bezig houdt? Vraag het eens. En laat je verrassen door het antwoord. Deel je gedachten, we leren van elkaar.

Als je collega’s of netwerk interesse hebben, deel het. Ze zullen jou dankbaar zijn en wij ook.

Bie Van Laer